دوست دارم.

ــی مــجــذور آیــنــه اســت. 
زنــدگــی گــل بــه تــوان ابـدیـت، 
زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما، 
زندگی هندسه ساده و یکسان نفسهاست. 
هـــر کـــجــا هــســتــم ، بــاشــم، 
آســــمــــان مــــال مـــن اســـت. 
پنجره، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است. چــــــــه اهــــــــمـــــــیـــــــت دارد 
گــــــاه اگـــــر مـــــی رویـــــنـــــد 
قــــــارچــــــهــــــای غـــــربـــــت؟ 
مـــــــــن نــــــــمــــــــی دانــــــــم 
که چرا می گویند: اسب حیوان نجیبی است ، کبوتر زیباست. 
و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست. 
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد. 
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید. واژه هــــا را بـــایـــد شـــســـت . 
واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد. 
چــــتــــرهـــا را بـــایـــد بـــســـت. 
زیـــــر بـــــاران بــــایــــد رفــــت. فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد. 
با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت. 
دوسـت را، زیـر بـاران بـایـد دیـد. 
عـشـق را، زیـر باران باید جست. 
زیــر بــاران بـایـد بـا زن خـوابـیـد. 
زیـــر بـــاران بـــایــد بــازی کــرد. 
زیر باران باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت 
زنــدگــی تــر شــدن پـی در پـی ، 
زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است. 
رخـــــت هـــــا را بــــکــــنــــیــــم: 
آب در یــــک قــــدمــــی اســــت... 

سهراب